ZAWODY KOZIOŁKA MATOŁKA

MEMORIAŁ IMIENIA KORNELA MAKUSZYŃSKIEGO

Patron zawodów

Kornel Makuszyński urodził się 8 stycznia 1884 roku w Stryju. Gimnazjum ukończył we Lwowie.
Studiował filologię polską i romańską na Uniwersytecie Lwowskim , a w latach 1908-1910 w Paryżu.
Jego debiutem literackim były wiersze zamieszczone w dodatku literackim lwowskiego "Słowa Polskiego" przez Jana Kasprowicza (1902r).W latach 1905-1914r był stałym recenzentem teatralnym "Słowa Polskiego" i kierownikiem literackim Teatru Lwowskiego.
W 1908r debiutował zbiorem wierszy pt. "Połów gwiazd" później powstały: "Rzeczy wesołe"(1909), "Romantyczne historie"(1910), "Dziwne powieści"(1911), "Awantury arabskie"(1911), "Perły i wieprze"(1913). A w 1911r zebrał recenzje teatralne w tomach "Dusze z papieru". Od  1915-1916r był prezesem Związku Literatów i Dziennikarzy Polskich w Kijowie, a następnie kierownikiem literackim Teatru Polskiego.
W 1918r wydał liryki "Narodziny serca" i zamieszkał w Warszawie gdzie przebywał do wybuchu powstania w 1944r. W 1919r  wydał  popularne "Piosenki żołnierskie". W latach 1920-1924r współpracował jako recenzent teatralny z dziennikiem "Rzeczpospolita".
Zdobył szeroką popularność jako autor zamieszczonych w prasie warszawskiej felietonów i humoresek, które zebrał między innymi w tomach: "O Duchach, diabłach i kobietach"(1924), "Piąte przez dziesiąte" i "Fatalna szpilka"(1925), "Śmieszni ludzie"(1927).
Otrzymuje on w 1926 roku Państwową Nagrodę Literacką za patriotyczny poemat dygresyjny pt. "Pieśń o ojczyźnie".
Pierwszą Muzeum Kornela Makuszyńskiego książką dla dzieci był "Szewc Kopytko i kaczor Kwak".
Następne to: "O dwóch takich co ukradli księżyc"(1928), "Przyjaciel wesołego diabła"(1930), "Panna z mokrą głową"(1933), "Awantura o Basię", "Szatan z siódmej klasy"(1937), "Szaleństwa panny Ewy".
Pisarz często przebywał w Zakopanem gdzie angażował się w życie miasta i za tą pracę w 1929r otrzymuje honorowe obywatelstwo Zakopanego.
W latach 1933-1934 powstały "Przygody koziołka Matołka", a w 1935-1936 "Przygody małpki Fiki Miki".
Po wybuchu powstania warszawskiego Miejsce spoczynku  na "Pęksowym Brzyzku"osiedla się na stałe w Zakopanem.
Mieszka przy ulicy Tetmajera w "Opolance".
W Zakopanem pozostał do końca swoich dni.
Zmarł 31 lipca 1953r i został pochowany na "Pęksowym Brzyzku".
Do historii literatury przeszedł jako poeta, humorysta, prozaik, krytyk teatralny, ale przede wszystkim pisarz dla dzieci i młodzieży.